Wodka met wat water en een berg kruiden

Eerste kerstdag, Esther, Hans, Inge, Jean-Pierre en ik trotseren de gevoels temperatuur van tien graden onder nul. Als we buiten stappen is het meteen duidelijk, mixed feelings, de zon in ons gezicht voelt warm aan maar tegelijkertijd blaast de wind de lucht van min twee graden ertegenaan.

Gewapend met onze zwemjassen en een kerstmuts lopen Inge en ik richting Hans, voorbijgangers kijken ons afwisselend verbaasd, boos, vriendelijk en lachend aan. "Ze denken vast dat we bij een sekte horen" zeg ik, later zegt Jean-Pierre dat dat eigenlijk ook wel zo is, dat rare zwemgedoe.

Het strand is bevroren dus we hoeven niet ver te lopen voor het harde zand, direct onderaan de trap kleden we ons uit, wat wel betekent dat we een enorme afstand, zo'n honderd tot honderdvijftig meter moeten lopen naar het lage water. Dat lopen is op zich niet zo erg maar in badkleding op een bevroren strand en een gevoelstemperatuur van min tien graden wakkert dan toch een zeker gevoel van haast aan. Esther en Inge hebben naast de teenslippers (als isolatie ten opzichte van het strand) ook de zwemcape aangetrokken om vlak voor het water af te werpen, Jean-Pierre heeft voor de gelegenheid waterschoenen aangetrokken. De waterschoenen van Jean-Pierre hebben overigens een dubbel doel, gisteren had hij door een schelp zijn voet open gehaald, "er zat een gat in zijn voet" claimt Esther, ik zeg dat is beter dan andersom maar volgens Hans is dat dan weer afhankelijk aan wie je het vraagt.

Vandaag zijn alle GoPro's opgeladen en is Kim er niet bij om de verkeerde knoppen in te drukken dus die selfie moet lukken.

De lucht is prachtig en ach die min tien gevoelstemperatuur zie je toch niet op de foto, of misschien toch? Hoe dan ook, of het nu aan de temperatuur ligt of niet, het levert goede koudwatergesprekken op.

Zo lijkt het meer op een praatgroep dan op zwemburen.

Tot mijn vreugde hoor ik van Inge dat de watertemperatuur zes-zes-tiende graad is, ik kijk op mijn horloge, "7 minuten!", het betekent dat ik eruit mag.

Snel ren ik naar mijn slippers en op mijn slippers naar de omkleed plek, onderweg zak ik door het bevroren zand en waarschuw de anderen voor deze wallen, "het zand is hier erg dun!".

Met half bevroren tenen en vingers kom ik terug bij mijn kleren, daar aangekomen controleer ik of mijn tenen er nog aanzitten, het antwoord is positief.

Jean-Pierre die wat eerder het water verliet is al bijna aangekleed en de anderen, die net iets na mij uit het water kwamen, komen er ook aan.

Met veel pijn (echte pijn in vingers en tenen) kleden we ons aan en dan is er.... een likeurtje!

Inge is al een week bezig deze voor te bereiden, jacht likeur. Wodka met wat water en een berg kruiden die twee keer per dag omgedraaid moet worden. Het resultaat mag er wezen.