Dagelijks de zee in

Zaterdag veertien maart, eenentwintig kilometer hardlopen en een stukje stoep opnieuw leggen, dan kan een duik er ook nog wel bij, of niet? Op de heenweg is het in ieder geval een duidelijk geval van niet, onderweg naar Kim, moet Inge afremmen want mijn benen protesteren, met Kim erbij daalt het tempo door mijn toedoen nog wat verder en op het strand duurt het uitkleden een eeuwigheid. Op naar het water! Mijn voeten doen raar, ze worden ijskoud maar als ik er helemaal doorheen ben komt het allemaal goed en voel ik me weer helemaal top. Gisteren was ik er niet bij dus de verhalen die Kim en Inge over gisteren hebben zijn natuurlijk geweldig, torenhoge golven, brandende zon, urenlang in het water gebleven, ga zo maar door. Volgens Inge zijn het vandaag maar lullige golfjes en Kim beaamt "niet van joehoe! maar meer van kabbel kabbel of zoiets", ik probeer de zin meteen op de slaan want deze poëtische schoonheid mag ik natuurlijk niet vergeten. Na zeven minuten ben ik de enige di...

Het is zondag acht maart, ik hang op de bank en het is een kleine eeuw geleden dat ik de zee in ben geweest. Plots komt er een appje binnen, het is Kim die vraagt hoe het gaat, op hetzelfde moment wordt Inge bestookt. Dit is natuurlijk helemaal geen interesse in ons welzijn maar een aanloop naar een (niet geplande duik). Kim zegt dat ze om elf uur gaat zwemmen en als ik meega dan gaat Hans ook. Natuurlijk heeft Kim van Inge al een negatief antwoord gekregen dus maakt Kim er een psychologisch spelletje en ik besluit mee te spelen. Als ik aan Inge vraag of ze gaat is het resoluut nee want ze heeft het koud, ik app dat naar Kim en het antwoord is dat Hans het ook koud heeft. Kim moet Inge overtuigen, als Inge gaat, ga ik en als ik ga gaat Hans. Niet veel later bezwijkt Inge onder de druk en zegt dat ze gaat, ik stuur Kim een appje "Hans gaat!", dat noem je een kettingreactie. Het gevolg is dat Inge en ik iets na half elf de deur uitstappen onderweg naar Hans en Kim om rond elf u...