Hans gaat!

Het is zondag acht maart, ik hang op de bank en het is een kleine eeuw geleden dat ik de zee in ben geweest. Plots komt er een appje binnen, het is Kim die vraagt hoe het gaat, op hetzelfde moment wordt Inge bestookt. Dit is natuurlijk helemaal geen interesse in ons welzijn maar een aanloop naar een (niet geplande duik). Kim zegt dat ze om elf uur gaat zwemmen en als ik meega dan gaat Hans ook. Natuurlijk heeft Kim van Inge al een negatief antwoord gekregen dus maakt Kim er een psychologisch spelletje en ik besluit mee te spelen. Als ik aan Inge vraag of ze gaat is het resoluut nee want ze heeft het koud, ik app dat naar Kim en het antwoord is dat Hans het ook koud heeft. Kim moet Inge overtuigen, als Inge gaat, ga ik en als ik ga gaat Hans.

Niet veel later bezwijkt Inge onder de druk en zegt dat ze gaat, ik stuur Kim een appje "Hans gaat!", dat noem je een kettingreactie. Het gevolg is dat Inge en ik iets na half elf de deur uitstappen onderweg naar Hans en Kim om rond elf uur op het strand te zijn waar de club uitgebreid wordt met Anita, Ans, Francine, Marie-Louise, Marianne, Marjon en Remona om samen de zee van zeven graden in te springen.

Dat het lang geleden is wordt door Marianne bevestigd want ik wordt verwelkomd als de verloren zoon, later ook nog eens door Remona die vond dat ik laat was met mijn trui uitdoen. Dat laatste was een tactiek die ik van Kim heb afgekeken, wachten met je trui half aan tot de laatste klaar is zodat je niet al onderkoeld bent voordat iedereen zover is dat we naar de zee kunnen.

Het was zeer laag water en dan ook nog half bezet met sportvissers, iets lager water en ze kunnen de vissen gewoon oprapen en volgens Hans is het gewoon tactiek want nu zitten al die vissen in minder water. We doen ons best de vissen te verjagen.

Inge heeft het zwaar en blijft de hele tijd half in het water staan, "je moet sproetsjen" zegt Kim, maar volgens Inge kan dat niet want ze heeft haar bril op, Kim loopt op haar af om de bril even vast gehouden maar deze toenadering wordt als een soort van duivelsuitdrijving afgewend, bedroefd druipt Kim af.

Uiteraard wordt er weer veel gespeculeerd over de temperatuur maar ondanks fikse afrondingen naar beneden blijf deze toch op 7,5 graden hangen, we zullen het toch even vol moeten houden. Na zeven minuten blijkt het allemaal ook best mee te vallen, we gaan kopje onder en zoeken het droge op.

De ontwenning is duidelijk op het moment dat ik me realiseer dat ik naast mijn matje sta tijdens het aankleden. Bijna de selfie, er wordt hals over kop een selfie geschoten halverwege het omkleden, maar goed dat iedereen een cape aanheeft. Volgens Hans krijg Grok die cape wel weg, dat is vast de reden dat de selfie de appgroep niet bereikt heeft.

We sluiten af met een kopje thee en luisteren naar de verhalen van Marie-Louise over haar sokken en al het andere waar ze uitvoerig verslag van uitbrengt, ze was gemist in de sportschool tijdens haar vakantie, er viel een stilte.

De thee is op en Hans, Kim, Inge en ik wandelen weer huiswaarts de rest kletst nog wat na en pakt op het gemak in.

Bij Hans en Kim voor de deur splitsen ook onze wegen en bij het gedag zeggen zie ik een blije en een beetje triomfantelijke glimlach op het gezicht van Kim, dit heeft ze weer mooi geregeld.

Inge en ik slenteren verder en concluderen dat het een goed plan was om vandaag te gaan zwemmen, wie had het ook alweer bedacht?

Dus toch nog: