Wel of geen goed idee

Zaterdag veertien maart, eenentwintig kilometer hardlopen en een stukje stoep opnieuw leggen, dan kan een duik er ook nog wel bij, of niet?
Op de heenweg is het in ieder geval een duidelijk geval van niet, onderweg naar Kim, moet Inge afremmen want mijn benen protesteren, met Kim erbij daalt het tempo door mijn toedoen nog wat verder en op het strand duurt het uitkleden een eeuwigheid.
Op naar het water!
Mijn voeten doen raar, ze worden ijskoud maar als ik er helemaal doorheen ben komt het allemaal goed en voel ik me weer helemaal top.
Gisteren was ik er niet bij dus de verhalen die Kim en Inge over gisteren hebben zijn natuurlijk geweldig, torenhoge golven, brandende zon, urenlang in het water gebleven, ga zo maar door.
Volgens Inge zijn het vandaag maar lullige golfjes en Kim beaamt "niet van joehoe! maar meer van kabbel kabbel of zoiets", ik probeer de zin meteen op de slaan want deze poëtische schoonheid mag ik natuurlijk niet vergeten.
Na zeven minuten ben ik de enige die kopje onder gaat, zeker ook een nieuwe afspraak van gisteren ( toen het zo leuk was), dat we dat niet meer doen.
Als herboren kom ik het water uit en Kim merkt ook op dat ik veel fitter ben dan toen ik erin ging. Koud is het niet, in de zon, dus we nemen op het genakje een selfie, Kim kijkt even of hij gelukt is en zegt"ja ik sta erop".
Vandaag geen thee want Inge had geen zin om te sjouwen, dus na het aankleden en een bezoekje van een enthousiaste hond met een stok, lopen we het strand af. Lopen is ik mijn geval meer strompelen want om een of andere reden doen mijn tenen bijzonder veel pijn, waarschijnlijk is het de combinatie van hardlopen, bestraten, wandelen en in water van zeven graden gaan hangen.
De terugweg is een marteling totdat halverwege de reis mijn tenen weer wat gekalmeerd zijn.
We nemen afscheid van Kim en proberen nog wat af te spreken voor een volgende duik maar veel eerder dan donderdag gaat het niet worden.
Eenmaal thuis is de voorzichtige conclusie toch wel dat het een goed idee was om te gaan zwemmen.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Het seizoen is geopend

Afbeelding
Eindelijk is het dan weer zover, de afspraak voor zondag zesentwintig oktober stond al een paar dagen, Kim (onze zwemburenmoeder) deed de planning, mooi afgestemd op het tij (hoogwater) minder rekening houdend met de wind maar de deal was rond, om vijf uur zou het gaan gebeuren. We waren met een klein groepje, Inge en ik pikten onderweg Hans en Kim op en Francine zouden we op de boulevard treffen. Evert-Jan hadden we stiekem ook wel verwacht, meestal schuift hij als onaangekondigde mysterieguest aan maar vandaag was het raak. Lars en Annemie, Regine en uiteindelijk dus ook Evert-Jan duiken onverwacht op, een leuk groepje. We lopen gezamelijk het strand op, het waait hard en de zee ziet eruit als een woeste kolkende massa water, dit belooft wat. De spanning hangt in de lucht, het is toch altijd weer spannend zo'n premiere van het seizoen, gaat het lukken, hebben we de moed om het water in te gaan, waaien we er niet uit, ... Het was heel erg gemakkelijk, de golven hielpen ons een han...
Meer lezen

De eerste

Afbeelding
Vandaag dippen we tijdens de nieuwjaarsduik samen met de koningin van de Zeemeerminnen, het is ons een ware eer. De eerste duik van 2026! Erik, Evert-Jan, Heleen, Inge, Lars, Marie-Louise (koningin van de Zeemeerminnen) en ik parkeren ons naast het nieuwjaarsduik evenement van 2026. Op andere plaatsen in het land is de nieuwjaarsduik afgelast vanwege de wind, in Vlissingen gelukkig niet, het is een heel gebeuren met warming up activiteiten. Eigenwijs als wij zijn, doen we onze eigen duik, zonder aanvullende activiteiten en tenzij je de rituelen die we over de afgelopen jaren hebben verzameld wilt bestempelen als activiteit. Marie-Louise zegt dat alle Zeemeerminnen afgehaakt zijn en kroont zichzelf tot koningin van de Zeemeerminnen. Het is dat het zo hard waait anders hadden we allemaal een diepe buiging gemaakt. We kleden ons uit en lopen richting het water dat ons uitnodigt met hoge golven. Ruim voor het startschot van de nieuwjaarsduik liggen we erin of beter gezegd ...
Meer lezen

Als zilver je beter staat

Afbeelding
Negen november, Annemie, Evert-Jan, Hans, Inge, Kim, Lars, Regine en ik wagen het erop, heel de dag zonnig maar om half vijf is het bewolkt, het raakt ons niet. De zee, zo vlak als een spiegel kijkt ons uitdagend aan en we kunnen de verleiding niet weerstaan. Het is veilig want Jean-Pierre en Esther gingen ons om elf uur voor, ze hadden een afspraak met de ondergedoken zeehond. Langzaam schuifelen we het semi-koude water in, Lars kijkt alsof hij het heel prettig vind allemaal en als hij Evert-Jan een zwemduik ziet nemen is hij helemaal van de kaart. Alsof hij net de maand voorraad LSD van een doorgewinterde gebruiker heeft ingenomen zegt hij vol verwondering "oh, wow, zwemmen...". Regine en Kim besluiten echt eens stukje te gaan zwemmen en komen huppelend in het water terug, "dit kunnen we ook doen" roept Kim, Inge doet meteen mee de rest probeert zich af te sluiten voordat we er een vast ritueel bij hebben. Over vast ritueel gesproken, de selfie, het gaat prima, zo...
Meer lezen