Batterijdode GoPro

Woensdag vierentwintig december, het is de ochtend voor de middag voor kerstavond dus eigenlijk al een beetje kerstmis. In de zwemburenapp slingert de zwemafspraak heen en weer tussen kwart voor twaalf en twaalf uur. Twaalf uur is het eindresultaat en de opkomst is groot.

Edith, Esther, Heleen, Inge, Jean-Pierre, Kim, Marianne, Marie-Louise, Remona en ik gaan het erop wagen, twee en een halve graad met een real feel van -36 of zoiets. Er staat een flinke wind dus het voelt echt koud maar gelukkig is er de zon.

Het belooft wat te worden vandaag, het lijkt wel een filmset met al die camera's maar liefst twee GoPro's, Jean-Pierre en Kim gaan ons vereeuwigen. We zijn nog niet compleet dus ik ga maar even in de zon liggen tot de serene rust verstoord wordt door een niet aflatende stroom aan woorden die de trap afdaalt, daar zul je Marie-Louise hebben is mijn conclusie.

Het omkleden komt traag op gang iedereen lijkt op elkaar te wachten, het zal de kerstgedachte zijn of is het gewoon zen?

Na een poosje is iedereen zo ver, Jean-Pierre en ik lopen, of beter gezegd rennen voorop om zo kort mogelijk in de koude buitenlucht te zijn.

Tijdens een luwte van de wind merk ik op dat het best meevalt met de kou, om bij de direct aantrekkende wind meteen te roepen dat het echt niet meevalt met de kou. Het water is warmer dus snel erin. "Als de laatsten hier zijn dan zitten wij er al twee minuten in zeg ik tegen Jean-Pierre, "dan ben ik op de helft" is zijn antwoord.

Een poosje later zegt Jean-Pierre "inderdaad twee minuten", het moment dat de zeemeerminnen het water instappen.

Er is veel stroming vandaag en met moeite nemen we de selfie(s) eerst Jean-Pierre met een GoPro waarvan de batterij leeg is, zeer matig resultaat, geen foto. Dan is het de beurt aan Kim, die niet bepaald een Hoyte van Hoytema is, het bedienen van de GoPro heeft wat problemen, wat een zeer interessant filmpje had kunnen worden door de manier waarop het apparaat gebruikt wordt blijkt een enkele foto van het water op te leveren.

Geen echte selfie dus vandaag maar ach het weer is goed, de zon schijnt, we dobberen, wat wil een mens nog meer.

Het voordeel van twee minuten eerder te water gaan is dat het land ook twee minuten eerder in zicht is. Na zeven en een halve minuut sta ik weer op het ijskoude strand en ren naar mijn matje.

Het aankleden wordt een gestuntel in gevecht met zand, wind en onhandigheid. Zo vliegt de bh van Marie-Louise bijna weg, ze spreekt openlijk haar zorg uit dat het meteen in een blog terecht komt, maar zo'n vaart zal het wel niet lopen.

Marie-Louise zegt tegen Remona dat het bijzonder is dat nu twee keer in een week gaat zwemmen, niet zo bijzonder denk ik maar Remona slaat aan en zegt dat ze heel vaak meerdere keren per week gaat. Een paar minuten later vraag ik aan Remona of het bevallen is om voor de tweede keer deze maand te zwemmen en het eindigt met "hoe was het zo, die eerste duik?".

Wat toch ook wel het vermelden waard is, de niet aflatende toejuiching voor iedereen die het water uit kwam, op het strand zat een gezin dat iedere zwembuur afzonderlijk toejuichte om de dappere actie.

Na afloop van de worsteling, als de kleren eindelijk aangewaaid zijn keren we allen weer huiswaarts om de aftrap van het kerstfeest mee te maken.

Gelukkig heeft Jean-Pierre thuis met AI toch nog een groepsfoto uit zijn batterijdode GoPro weten te halen.