Bijna een aanvaring

Dinsdag zestien december, Inge vraagt " ga je straks mee zwemmen", ik zeg dat ik het te druk heb maar binnen de minuut bedenk ik me, toch maar even een duik gaan nemen. We halen Kim op en lopen naar de boulevard, ondertussen een gesprek voerend over telramen.

Op het strand ontdekken we dat we een enorm eind moeten lopen voordat we bij het water zijn, we overwinnen ook deze uitdaging weer en duiken een paar minuten later het water in, eerst niet van harte maar eenmaal door is het weer prima totdat Kim op een enorme kwal gaat staan. Het is donker en de reactie van Kim maakt een paniek in ons drieën los voor datgene wat we niet kunnen zien. "Een kwal!" roept Kim, "dat kan niet, er zijn nu geen kwallen" werp ik tegen. Kim is niet te overtuigen want ze weet kennelijk precies hoe een enorme kwal in water van acht graden voelt onder je verkleumde voet. Toch een beetje ongerust dippen we nog even door.

Of het komt doordat het donker is of door de onzichtbare golven die ons plots overvallen, maar de tijd vliegt, in een mum zitten we op zeven minuten. "We moeten eruit" roept Inge, "even mijn verhaal afmaken" zeg ik, "maar dat duurt uren!".

Het valt mee want negen minuten nadat we het water in gingen, lopen we weer het strand op.

Net als we de selfie nemen komt er een enorm schip langs varen, zo dichtbij dat we hem bijna aan kunnen raken en blij zijn dat we niet meer in het water zijn en de Schelde opgezogen worden.

Gelukkig hebben we nog wel de selfie met het schip op de achtergrond.