Thee ge-at

Zondag eenentwintig december, laten we de dag eens goed starten, Evert-Jan, Francine, Inge, Kim, Marianne, Marie-Louise, Regine, Remona en ik spreken half elf af op de boulevard. Vlak voordat we willen vertrekken wordt inge gebeld, we vergeten de tijd, lopen op het gemakje aan en treffen een oververhitte Kim, "we zijn te laat", "huh?", "ja we moeten nu op de boulevard zijn, vervolgt Kim. Inge zet het op een lopen, ze is niet graag te laat en voelt zich schuldig. Totaal uitgeput beklimmen we de laatste treden van de Leeuwentrap. Gelukkig ze staan er nog. Inge maakt excuses, ik probeer de schuld nog bij Kim in de schoenen te schuiven maar de excuses van Inge zijn afdoende.

Eerst een selfie, het kan maar gebeurd zijn, de armen van Marie-Louise zijn te kort dus de taak schuift naar Evert-Jan.

We lopen naar het water en strijken neer op het laatste stukje droog zand en dan gebeurt er een wonder! Binnen luttele seconden staat Marie-Louise in badkleding op de rest te wachten. Vol ongeloof kijk ik op en ze zegt "Harry is weer de laatste hoor", ik verdenk haar ervan dat ze thuis de hele kledinglijn heeft afgestemd op zo snel mogelijk uittrekken om de rest de bocht af te snijden, ze had ook nog niet zoveel gezegd en daar nog veel meer tijd mee gewonnen.

We lopen naar het water en ik besluit te rennen want er is een heel stuk naar zand waar je alleen maar hele koude voeten van krijgt. In het water laat ik mezelf even drijven en in een mum van tijd drijf ik af, anderhalve minuut loop ik (langzaam) door het water om weer bij de anderen uit te komen.

Het is een gezellige club zo bij elkaar, de zon schijnt en iedereen is zen. Evert-Jan doet zelf een mega sproetsj, hij gaat op zijn buik drijven met zijn gezicht in het water en net als we ons zorgen beginnen te maken, staat hij weer op. "Ik heb gelezen dat je door je gezicht nat te maken, je lichaam in de koude stand gaat, hartslag omlaag warmtebesparing aan", dat gebeurt bij mij meestal al als het eerste bericht in de app komt over wie er mee gaat zwemmen.

De tijd vliegt en we zitten al snel aan de zeven minuten, Regine roept er meteen een passende temperatuur bij zodat we eruit kunnen, "dat verzin je!" zeg ik, "nee, thuis opgezocht". Iedereen kopje onder en eruit.

"Kom we gaan rennen" roep ik en ineens rennen Evert-Jan, Kim, Regine en ik honderden meters over het strand, mensen moeten hier ook wel iets van gaan denken vrees ik.

Het is een goede opwarmer en we komen opgewarmd bij de rest aan. Afdrogen, aankleden en thee drinken met halverwege deze acties nog een selfie, weer door Evert-Jan.

Kim heeft plots haast en we kunnen pas gaan lopen als Inge alle bekers terug heeft dus wordt de thee min of meer ge-at.

Inge vertelt bij het verlaten van het strand dat ze werd aangesproken door een vrouw die vanuit Antwerpen naar de boulevard van Vlissingen is verhuisd en haar zwemactiviteiten (uit Antwerpen) hier graag zou voortzetten, Inge regelt het en Christel is nu de nieuwste zwembuur.