Kou is een illusie

Uitgerekend tijdens een kort dipje in de watertemperatuur, waar het kwik de vier graden plus een tiende aantikt hebben wij onze zondagse duik gepland. De buitenlucht is één graden en voelt als min vijf dus de uitdaging is er wel vandaag. Terwijl Jean-Pierre, Esther, Kim, Inge en ik op het strand op Erik staan te wachten en met lood (of zand) in onze schoenen naar het koude water kijken, bereiden we ons met frisse tegenzin voor op het onvermijdelijke. Plots komt Evert-Jan aanwaaien, zoals altijd onaangekondigd en niet veel later komt Erik filmend aanlopen in slechts een zwemcape en waterschoenen. Erik heeft er kennelijk zijn motto van gemaakt dat kou niet eens een emotie is maar gewoon een illusie.

Ondanks de wind zoeken we een plekje dicht bij het water want die hele reis van de muur naar het water is ons teveel van het goede.

Onder luid protest met betrekking tot snelheid kleed ik me uit, het gaat menigeen te langzaam maar als de rest het water inkomt ben ik er al door, eerlijk is eerlijk, ik heb wel gerend.

Erik maakt een selfie zonder garanties.

De temperatuur eist zijn tol, Esther loopt blauw aan en gaat er als eerste uit, gelukkig nog iemand met verstand, Jean-Pierre die een eigen schema volgt gaat als tweede, Evert-Jan volgt wat later en ook Inge laat de vier minuten voor wat het is. Kim, Erik en ik zijn vastberaden, hoewel ik vastberaden ben met veel twijfel want mijn tenen hebben diverse signalen afgegeven met betrekking tot hun welzijn of eerder het ontbreken daarvan.

Vlak voordat we de vier minuten aantikken zeg ik we mogen eruit, nog zes seconden dus dat halen we wel. We moeten er wel uit want voor je het weet ziet Kim allerlei mooie kleuren in een hallucinatie van onderkoeling, het zou zomaar kunnen gebeuren.

Ik besluit niet kopje onder te gaan vanwege de koude wind, ik besluit toch kopje onder te gaan ondanks de koude wind, ik ga kopje onder en kom boven in de koude wind en wordt meteen herinnerd aan mijn eerste keuze.

Tijdens het aankleden hoor ik overal gezucht en gesteun, ook op mijn matje. Je moet het eens proberen, een trui aantrekken als je nog net niet droog bent, in de harde wind met vingers die hun gevoel in de zee hebben achtergelaten, en dan heb ik het nog niet over het strikken van veters.

Inge heeft thee meegebracht, " dat doen we wel bij de muur" zegt Kim, die de wind inmiddels wel beu is. Ook bij de muur belanden we in een discussie of we daar moeten blijven staan of achter het scherm van Pier 7, Jean-Pierre, Esther en Evert-Jan haken af, dit trekken ze niet, de kou, de zinloze discussie en thee drinken in een natuurlijk vijandige omgeving.

We drinken de thee bij de muur, sorry Kim. Al die tijd dat iedereen in discussie is, staande in comfortabele warme zwemjassen staat Erik gewoon in zijn zwemcape te bewonderen hoe wij van een mug een olifant kunnen maken, een koude olifant, dat wel.

De thee is heerlijk en dat beetje warmte zet onze opwarming weer in beweging, tijd om naar huis te gaan want lopen lukt weer wel.