Drie weken

Drie weken, drie weken en twee dagen is het geleden. Ik moest het woord Zwemburen opnieuw leren spellen, mezelf voorstellen aan Hans en Kim, de Zwemburenjassen van mij en Inge opzoeken, een route plannen, alles was weg, ook de motivatie. Toen Kim een appje in de groep stuurde "Halloooooo! Wat is het stil hier😅 

Wil iemand mee het water in vandaag?", dacht ik "mij niet gezien!" maar tegelijkertijd had ik het besef dat van uitstel vaak ook afstel komt dus na kort beraad met Inge, reageerde ik binnen enkele minuten met "Hoelaat?" en de rest is geschiedenis, zo'n vijfentwintig minuten later pikten Inge en ik, Hans en Kim op en liepen we verder naar het strand.

Het water, vier komma negen, niet erg angstaanjagend, de buitenlucht zes graden ook niet heel spannend, de gevoelstemperatuur min twee is wel wat serieuzer.

Bij het uitkleden gaat het al mis, Hans, Inge en ik staan klaar in onze badkleding, terwijl Kim nog volledig aangekleed staat te kletsen, we manen haar tot haast. Die haast wordt beloond als we het water raken, ik denk dat het ontwenning want mijn enkels voelen alsof ze exploderen, verder is het goed te doen als je er eenmaal door bent. Het pijnlijke gevoel in mijn enkels ebt weg en wordt geleidelijk vervangen door ijskoude tenen maar verder gaat het prima.

We kletsen wat in het water, Inge en ik zingen een Bergs carnavalsliedje en de tijd vliegt voorbij, bijna vier minuten roept Inge enthousiast, dus duiken we onder, onder water welteverstaan.

Terug naar de kust en de warmte van onze zwemburenjassen, wel moet er nog een selfie genomen worden natuurlijk.

De selfie, het is een bijzondere ervaring want hoewel we net uit het water zijn, rent Kim er terug naar toe, Inge staat klaar met haar telefoon in de selfi-aanslag. "Kim! Wat doe je? Schiet op, de selfie!" De groepsdruk lijkt te werken, ze haast zich terug, selfie en klaar. De compositie laat wat te wensen over want ik weiger mijn matje te verlaten.

"Wat ging jij doen dan?", "mijn slippers afspoelen maar jullie waren zo aan het pushen dat ik me gehaast heb en ze nu weer helemaal onder het zand zitten". Ik wring mijn zwembroek uit boven de slippers van Kim maar het haalt niets uit, ze zal zich moeten neerleggen bij zanderige slippers.

Eenmaal aangekleed loopt Hans richting de zee en zegt triomfantelijk "even mijn slippers afspoelen", "wat een uitslover" is mijn reactie, "hij moet even laten zien dat hij ervaren Zwembuur is en de procedures kent als geen ander". We maken er geen halszaak van en lopen in een geanimeerd gesprek weer terug naar huis.

Onderweg Bedank ik Kim voor het briljante idee en Inge roept meteen enthousiast "tot morgenmiddag", ik deel dat enthousiasme (nog) niet.