De boot gemist

Zondag dertig november, de sterren staan goed, de planeten doen het lekker, de temperatuur is te behappen, het is tien uur en net na hoogwater maar bovenal de zon breekt door!

Annemie, Esther, Hans, Inge, Jean-Pierre, Kim, Lars, Remona en ik gaan het water van inmiddels acht en een halve graad trotseren, een makkie, dat is maar acht en een halve minuut.

De wind, die zagen we niet aankomen, het waait best hard dus zijn er ook leuke golven. Op bevel van Kim kleden we naast het scherm van Pier 7 om en niet veel later stappen we het water in, maar niet voordat ik Cookie van mijn grasmatje afblaf, "dat kan best wat rustiger" oppert Kim, "nee hoor, dit is de juiste toon voor Cookie" corrigeert Annemie, "anders trekt hij zich er niets van aan".

Doorkomen, geen probleem, de golven nemen de regie over, een paar vallen zelfs om.

Van plezier zetten we liederen  op basis van "even aan mijn moeder vragen" in:

"Natte haren, koude tenen

Spontaan in een golf verdwenen 

Poseren en de selfie komt voorbij"

De selfie wordt hilarisch en de GoPro, registreert later ook nog wat andere rare gezichten.

Na zes minuten gaat de eerste eruit, druppelsgewijs volgt de rest tot de laasten er na acht en een halve minuut uitstappen. Evert-Jan komt op dat moment met de hond voorbij, geen duik voor hem vandaag.

Na het aankleden is er thee van Inge en Amaretto van Annemie, die tegenwoordig in iedere tas een fles heeft zitten (of misschien toch alleen in de zwembad). We vinden het toch allemaal nog wat vroeg voor een scheutje in de thee dus de fles gaat weer terug in één van de tassen.

Al snel besluiten we te gaan lopen want ondanks de zin en temperatuur van acht graden maakt de wind het best koud. Op naar huis en verder met de zondag waarop later blijkt dat we de boot van Sinterklaas gemist hebben die bij het Loodswezen aankwam.