Dinsdagavonddippers

Dinsdag inderdaad, op het moment dat je denkt echt niets meer te hoeven doen de rest van de dag en al helemaal niet meer naar buiten in de regen, komt er toch weer iemand op het idee om in een zee van vier graden te springen. Geen zin maar, goed idee!

Zo gebeurt het dat Inge en ik in de beschutting van onze zwemburenjassen richting Kim lopen en we gezamelijk de rest van de pelgrimstocht naar de boulevard afleggen. Onderweg raken we verzand in een discussie over dieronvriendelijke spreekwoorden; twee vliegen in een klap; rennen als een kip zonder kop; beter één vogel in de lucht dan drie in de hand. "Oude koeien uit de sloot halen is toch goed" zegt Inge en gaat daar even voorbij aan het feit dat het spreekwoord is dat je dat juist niet moet doen dus die oude koeien maar gewoon in de sloot moet laten staan. Met al onze overtuigingskracht krijgen we Inge niet overtuigd, met geen enkele redenering brengen we haar tot rede, dus we stappen over op het volgende spreekwoord, als het kalf verdronken is dempt men de put, oké een beetje laat maar goede bedoelingen.

Het is acht uur geweest dus donker, het regent zacht maar de temperatuur is goed dus echt strandweer. Er zijn weinig badgasten te bekennen maar dat deert ons niet. Hup kleren uit en water in, geen golf te bekennen dus we zullen er zelf door moeten komen. Dat lukt vrij snel. Als een vis in het water, hoewel Inge het maar koud vindt en al snel met de staart tussen de benen het water verlaat. Na een paar minuten volgen Kim en ik haar voorbeeld en als we uit het water zijn loopt Kim ineens terug, ik maak me zorgen en zeg dat het strand de andere kant op is maar Kim heeft spijt en wil toch graag even kopje onder.

Dan volgt de selfie van een paar blije guppen, toch maar weer gedaan!

Op naar huis, bijna zonder resultaat want we worden bijna van het zebrapad afgereden, aan de camouflage van de jassen heeft het niet gelegen. Kim zadelt ons nu wel op met het Klein Orkest en over honderd jaar zit dat liedje nog in mijn hoofd.