Dagelijks de zee in

Zondag dertig november, de sterren staan goed, de planeten doen het lekker, de temperatuur is te behappen, het is tien uur en net na hoogwater maar bovenal de zon breekt door! Annemie, Esther, Hans, Inge, Jean-Pierre, Kim, Lars, Remona en ik gaan het water van inmiddels acht en een halve graad trotseren, een makkie, dat is maar acht en een halve minuut. De wind, die zagen we niet aankomen, het waait best hard dus zijn er ook leuke golven. Op bevel van Kim kleden we naast het scherm van Pier 7 om en niet veel later stappen we het water in, maar niet voordat ik Cookie van mijn grasmatje afblaf, "dat kan best wat rustiger" oppert Kim, "nee hoor, dit is de juiste toon voor Cookie" corrigeert Annemie, "anders trekt hij zich er niets van aan". Doorkomen, geen probleem, de golven nemen de regie over, een paar vallen zelfs om. Van plezier zetten we liederen  op basis van "even aan mijn moeder vragen" in: "Natte haren, koude tenen Spontaa...

Het is een regenachtige zondag, Hans stelde gisteren voor om deze middag rond half vier te gaan zwemmen, Francine probeert er nog een ochtend duik van te maken maar het tij wint. Hoog water is beter, geen wier of plastic. Vanmorgen haakte Inge af en zetten Kim en Francine een offensief in om Inge mee te krijgen, ik stel aan Kim voor eerst te gaan hardlopen en zo gaan we om half twee van start met een rondje van tien kilometer. Kim zegt vantevoren dat ze niet meer zo goed loopt en stuift vervolgens met elf kilometer per uur weg. Onderweg vangen we nog wat regen dus na een uurtje staan we met natte kleren weer binnen, nu het zwemmen nog, snel omkleden en dan lopen we met Hans en Inge naar de boulevard. Francine, Saskia en Eric wachten al op ons. Saskia gaat niet zwemmen en zal waarschijnlijk de sokken van Francine warm houden. Eric staat in zijn shirt, spijkerbroek en sandalen in de kille wind, die heeft het niet snel koud. Omkleden achter het glazen scherm van Pier 7 en dan over het ijs...

Zondag zestien november al weer, winter is coming. Elf uur, even voor hoog water en precies op het moment waarop, volgens de meting van Rijkswaterstaat, de water temperatuur heel even onder de twaalf graden zakt. We zijn met veel, de buitentemperatuur van negen graden heeft iedereen kennelijk een motivatie gegeven. Edith, Eric, Evert-Jan, Francine, Hans, Inge, Jean-Pierre, Marianne, Marie-Louise, Regine, Wieske en ik staan te popelen om erin te springen. Marie-Louise wordt aan twee kanten ondersteund door Edith en Marianne, we maken een hoop grappen, ik bedoel ondersteunende en aanmoedigende opmerkingen maar ze doet het toch maar met haar verse knie. "Gewoon erin rennen" roept iemand, "de fysio is er toch niet bij", roept Jean-Pierre, "ik zal er niets over in het blog schrijven" roep ik. Eric die al een jaar zwembuur is heeft vandaag zijn eerste duik, het bevalt hem goed maar geeft aan als inwoner van Goes meer een verre zwembuur te zijn, ach b...

Negen november, Annemie, Evert-Jan, Hans, Inge, Kim, Lars, Regine en ik wagen het erop, heel de dag zonnig maar om half vijf is het bewolkt, het raakt ons niet. De zee, zo vlak als een spiegel kijkt ons uitdagend aan en we kunnen de verleiding niet weerstaan. Het is veilig want Jean-Pierre en Esther gingen ons om elf uur voor, ze hadden een afspraak met de ondergedoken zeehond. Langzaam schuifelen we het semi-koude water in, Lars kijkt alsof hij het heel prettig vind allemaal en als hij Evert-Jan een zwemduik ziet nemen is hij helemaal van de kaart. Alsof hij net de maand voorraad LSD van een doorgewinterde gebruiker heeft ingenomen zegt hij vol verwondering "oh, wow, zwemmen...". Regine en Kim besluiten echt eens stukje te gaan zwemmen en komen huppelend in het water terug, "dit kunnen we ook doen" roept Kim, Inge doet meteen mee de rest probeert zich af te sluiten voordat we er een vast ritueel bij hebben. Over vast ritueel gesproken, de selfie, het gaat prima, zo...

Acht november, om drie uur de zee in. Hans, Francine, Inge en ik gaan het erop wagen. Kim, moeder-zwembuur is er niet bij, die vond schilderen belangrijker dan gezellig in water van twaalf en een hele halve graad te stappen, vanaf nu dus Annie Schilder. Francine die vorige week in water van bijna veertig graden zwom op Malaga zal het zwaar krijgen, dan ook nog eens niemand die aan de kant haar sokken warm houdt. Goed we wagen het erop, een strandjutter met metaaldetector wenst ons veel succes, meer dan hij zelf had want na heel de dag strand-scannen staat de teller bij hem op 95 cent en dat zullen vast geen zeldzame munten uit de gouden eeuw zijn geweest. Het water is vlak als een spiegel, de lucht is grauw maar we laten ons niet tegenhouden. Ook in het water missen we vertier, geen Annemie die als een ware baywatch het water in rent, geen verwaande Toos die ons vanaf het strand aankijkt alsof we gek zijn en ook geen zeehonden. We vertellen Francine dat we toch wel heel vaak omringd zi...

Half elf, Inge en ik vertrekken van huis, pikken onderweg Hans en Kim op en treffen Marianne en Marie-Louise op het strand, Kort daarna verschijnen Jean-Pierre en Esther, Madeleine en Remona volgen hen praktisch op de voet. Annemie en Cookie verschijnen als laatste, wat logisch is gezien de enorme berg aan spullen die Annemie meesleept voor het omkleden, daarover later meer. Deze zondag, twee november konden we niet voorbij laten gaan zonder een duik, het weer is goed, het tij is goed en ons humeur nog beter. Marie-Louise zwemt nog niet mee, pas een halve nieuwe knie en herstellende, geen beste combi voor een duik. Ze komt ons dus gewoon aanmoedigen, haar knie was kennelijk versleten maar die stembanden, toch niet geheel ongebruikt, doen het zonder stil te vallen, het geeft een vertrouwd tintje aan deze zondagmorgen op het strand. We zijn compleet en maken ons klaar voor de duik, weinig golven en relatief kwalvrij water. Zonder de golven duurt het al gauw een minuut tot we er echt door...