Dagelijks de zee in

Het is zondag acht maart, ik hang op de bank en het is een kleine eeuw geleden dat ik de zee in ben geweest. Plots komt er een appje binnen, het is Kim die vraagt hoe het gaat, op hetzelfde moment wordt Inge bestookt. Dit is natuurlijk helemaal geen interesse in ons welzijn maar een aanloop naar een (niet geplande duik). Kim zegt dat ze om elf uur gaat zwemmen en als ik meega dan gaat Hans ook. Natuurlijk heeft Kim van Inge al een negatief antwoord gekregen dus maakt Kim er een psychologisch spelletje en ik besluit mee te spelen. Als ik aan Inge vraag of ze gaat is het resoluut nee want ze heeft het koud, ik app dat naar Kim en het antwoord is dat Hans het ook koud heeft. Kim moet Inge overtuigen, als Inge gaat, ga ik en als ik ga gaat Hans. Niet veel later bezwijkt Inge onder de druk en zegt dat ze gaat, ik stuur Kim een appje "Hans gaat!", dat noem je een kettingreactie. Het gevolg is dat Inge en ik iets na half elf de deur uitstappen onderweg naar Hans en Kim om rond elf u...

Drie weken, drie weken en twee dagen is het geleden. Ik moest het woord Zwemburen opnieuw leren spellen, mezelf voorstellen aan Hans en Kim, de Zwemburenjassen van mij en Inge opzoeken, een route plannen, alles was weg, ook de motivatie. Toen Kim een appje in de groep stuurde "Halloooooo! Wat is het stil hier😅  Wil iemand mee het water in vandaag?", dacht ik "mij niet gezien!" maar tegelijkertijd had ik het besef dat van uitstel vaak ook afstel komt dus na kort beraad met Inge, reageerde ik binnen enkele minuten met "Hoelaat?" en de rest is geschiedenis, zo'n vijfentwintig minuten later pikten Inge en ik, Hans en Kim op en liepen we verder naar het strand. Het water, vier komma negen, niet erg angstaanjagend, de buitenlucht zes graden ook niet heel spannend, de gevoelstemperatuur min twee is wel wat serieuzer. Bij het uitkleden gaat het al mis, Hans, Inge en ik staan klaar in onze badkleding, terwijl Kim nog volledig aangekleed staat te kletsen, we ma...

Dinsdag inderdaad, op het moment dat je denkt echt niets meer te hoeven doen de rest van de dag en al helemaal niet meer naar buiten in de regen, komt er toch weer iemand op het idee om in een zee van vier graden te springen. Geen zin maar, goed idee! Zo gebeurt het dat Inge en ik in de beschutting van onze zwemburenjassen richting Kim lopen en we gezamelijk de rest van de pelgrimstocht naar de boulevard afleggen. Onderweg raken we verzand in een discussie over dieronvriendelijke spreekwoorden; twee vliegen in een klap; rennen als een kip zonder kop; beter één vogel in de lucht dan drie in de hand. "Oude koeien uit de sloot halen is toch goed" zegt Inge en gaat daar even voorbij aan het feit dat het spreekwoord is dat je dat juist niet moet doen dus die oude koeien maar gewoon in de sloot moet laten staan. Met al onze overtuigingskracht krijgen we Inge niet overtuigd, met geen enkele redenering brengen we haar tot rede, dus we stappen over op het volgende spreekwoord, als het...

Uitgerekend tijdens een kort dipje in de watertemperatuur, waar het kwik de vier graden plus een tiende aantikt hebben wij onze zondagse duik gepland. De buitenlucht is één graden en voelt als min vijf dus de uitdaging is er wel vandaag. Terwijl Jean-Pierre, Esther, Kim, Inge en ik op het strand op Erik staan te wachten en met lood (of zand) in onze schoenen naar het koude water kijken, bereiden we ons met frisse tegenzin voor op het onvermijdelijke. Plots komt Evert-Jan aanwaaien, zoals altijd onaangekondigd en niet veel later komt Erik filmend aanlopen in slechts een zwemcape en waterschoenen. Erik heeft er kennelijk zijn motto van gemaakt dat kou niet eens een emotie is maar gewoon een illusie. Ondanks de wind zoeken we een plekje dicht bij het water want die hele reis van de muur naar het water is ons teveel van het goede. Onder luid protest met betrekking tot snelheid kleed ik me uit, het gaat menigeen te langzaam maar als de rest het water inkomt ben ik er al door, eerlijk is eer...

Vandaag dippen we tijdens de nieuwjaarsduik samen met de koningin van de Zeemeerminnen, het is ons een ware eer. De eerste duik van 2026! Erik, Evert-Jan, Heleen, Inge, Lars, Marie-Louise (koningin van de Zeemeerminnen) en ik parkeren ons naast het nieuwjaarsduik evenement van 2026. Op andere plaatsen in het land is de nieuwjaarsduik afgelast vanwege de wind, in Vlissingen gelukkig niet, het is een heel gebeuren met warming up activiteiten. Eigenwijs als wij zijn, doen we onze eigen duik, zonder aanvullende activiteiten en tenzij je de rituelen die we over de afgelopen jaren hebben verzameld wilt bestempelen als activiteit. Marie-Louise zegt dat alle Zeemeerminnen afgehaakt zijn en kroont zichzelf tot koningin van de Zeemeerminnen. Het is dat het zo hard waait anders hadden we allemaal een diepe buiging gemaakt. We kleden ons uit en lopen richting het water dat ons uitnodigt met hoge golven. Ruim voor het startschot van de nieuwjaarsduik liggen we erin of beter gezegd ...

Zondag, vierde kerstdag, Inge heeft geopperd om een duik te nemen om vier uur, Kim reageert met een duimpje, Wieske gaat ook mee en ik ben ook op tijd thuis om aan te sluiten. De zon schijnt, het is koud maar het water is een welkome zes graden, lekker opwarmen in het water dus. Wieske wordt vergezeld door Lisa, die NIET gaat zwemmen maar wel de selfie kan nemen, wat dan ook weer geen selfie is als hij niet door iemand op de foto genomen wordt. Het water is laag dus ver lopen en zo vlak als een spiegel. Omdat het zo laag is besluiten we een eind het strand op te lopen zodat we na het uitkleden maar een kort stukje op blote voeten hoeven te doen. Onze kleding bevindt zich nu wel in de grote-voorbijkomende-schepen-hekgolf-gevarenzone, dus ik instrueer Lisa met één taak, "als we heel hard SPULLEN roepen, dan moet je als een gek al onze spullen op het hogere gedeelte van het strand zien te krijgen", ze kijkt me aan met een blik van waar heb je het over dus ik licht toe dat het ga...