Dagelijks de zee in

Zondag, vierde kerstdag, Inge heeft geopperd om een duik te nemen om vier uur, Kim reageert met een duimpje, Wieske gaat ook mee en ik ben ook op tijd thuis om aan te sluiten. De zon schijnt, het is koud maar het water is een welkome zes graden, lekker opwarmen in het water dus. Wieske wordt vergezeld door Lisa, die NIET gaat zwemmen maar wel de selfie kan nemen, wat dan ook weer geen selfie is als hij niet door iemand op de foto genomen wordt. Het water is laag dus ver lopen en zo vlak als een spiegel. Omdat het zo laag is besluiten we een eind het strand op te lopen zodat we na het uitkleden maar een kort stukje op blote voeten hoeven te doen. Onze kleding bevindt zich nu wel in de grote-voorbijkomende-schepen-hekgolf-gevarenzone, dus ik instrueer Lisa met één taak, "als we heel hard SPULLEN roepen, dan moet je als een gek al onze spullen op het hogere gedeelte van het strand zien te krijgen", ze kijkt me aan met een blik van waar heb je het over dus ik licht toe dat het ga...

Eerste kerstdag, Esther, Hans, Inge, Jean-Pierre en ik trotseren de gevoels temperatuur van tien graden onder nul. Als we buiten stappen is het meteen duidelijk, mixed feelings, de zon in ons gezicht voelt warm aan maar tegelijkertijd blaast de wind de lucht van min twee graden ertegenaan. Gewapend met onze zwemjassen en een kerstmuts lopen Inge en ik richting Hans, voorbijgangers kijken ons afwisselend verbaasd, boos, vriendelijk en lachend aan. "Ze denken vast dat we bij een sekte horen" zeg ik, later zegt Jean-Pierre dat dat eigenlijk ook wel zo is, dat rare zwemgedoe. Het strand is bevroren dus we hoeven niet ver te lopen voor het harde zand, direct onderaan de trap kleden we ons uit, wat wel betekent dat we een enorme afstand, zo'n honderd tot honderdvijftig meter moeten lopen naar het lage water. Dat lopen is op zich niet zo erg maar in badkleding op een bevroren strand en een gevoelstemperatuur van min tien graden wakkert dan toch een zeker gevoel van haast aan. Es...

Woensdag vierentwintig december, het is de ochtend voor de middag voor kerstavond dus eigenlijk al een beetje kerstmis. In de zwemburenapp slingert de zwemafspraak heen en weer tussen kwart voor twaalf en twaalf uur. Twaalf uur is het eindresultaat en de opkomst is groot. Edith, Esther, Heleen, Inge, Jean-Pierre, Kim, Marianne, Marie-Louise, Remona en ik gaan het erop wagen, twee en een halve graad met een real feel van -36 of zoiets. Er staat een flinke wind dus het voelt echt koud maar gelukkig is er de zon. Het belooft wat te worden vandaag, het lijkt wel een filmset met al die camera's maar liefst twee GoPro's, Jean-Pierre en Kim gaan ons vereeuwigen. We zijn nog niet compleet dus ik ga maar even in de zon liggen tot de serene rust verstoord wordt door een niet aflatende stroom aan woorden die de trap afdaalt, daar zul je Marie-Louise hebben is mijn conclusie. Het omkleden komt traag op gang iedereen lijkt op elkaar te wachten, het zal de kerstgedachte zijn of is het gewoon...

Zondag eenentwintig december, laten we de dag eens goed starten, Evert-Jan, Francine, Inge, Kim, Marianne, Marie-Louise, Regine, Remona en ik spreken half elf af op de boulevard. Vlak voordat we willen vertrekken wordt inge gebeld, we vergeten de tijd, lopen op het gemakje aan en treffen een oververhitte Kim, "we zijn te laat", "huh?", "ja we moeten nu op de boulevard zijn, vervolgt Kim. Inge zet het op een lopen, ze is niet graag te laat en voelt zich schuldig. Totaal uitgeput beklimmen we de laatste treden van de Leeuwentrap. Gelukkig ze staan er nog. Inge maakt excuses, ik probeer de schuld nog bij Kim in de schoenen te schuiven maar de excuses van Inge zijn afdoende. Eerst een selfie, het kan maar gebeurd zijn, de armen van Marie-Louise zijn te kort dus de taak schuift naar Evert-Jan. We lopen naar het water en strijken neer op het laatste stukje droog zand en dan gebeurt er een wonder! Binnen luttele seconden staat Marie-Louise in badkleding op...

Vrijdag negentien december, ik zit in de eindsprint naar mijn vakantie en heb het koud, dus zwemmen staat zeer laag op mijn verlanglijstje, toch sluit ik me aan bij Hans, Kim en Inge. Op verzoek van Hans een kwartiertje eerder dus staan inge en ik om vier uur voor de deur en na lange minuten komt Kim naar buiten en nog veel later Hans, "het duurde bijna een kwartier" zeg ik, "ja, ik vind het fijn als er mensen voor de deur staan, vandaar een kwartier vroeger", ik word er niet echt zen van. Lopend naar het strand, er komt nog een zinnig gesprek op gang maar het zijn de laatste stuiptrekkingen, in het water is het over. Het is koud maar Hans, Kim en Inge laten zich niet kennen en stappen er zen maar kordaat in, alsof ze gisteren nog gezwommen hebben. Selfie time, mooi zonnetje op de achtergrond, Kim haar handen op de goede plek en daar gaat ie, nu is het over met de zin en slaat het om naar onzin. Ik begin te zingen terwijl Kim zich met zen begint te voelen, ik zing i...

Dinsdag zestien december, Inge vraagt " ga je straks mee zwemmen", ik zeg dat ik het te druk heb maar binnen de minuut bedenk ik me, toch maar even een duik gaan nemen. We halen Kim op en lopen naar de boulevard, ondertussen een gesprek voerend over telramen. Op het strand ontdekken we dat we een enorm eind moeten lopen voordat we bij het water zijn, we overwinnen ook deze uitdaging weer en duiken een paar minuten later het water in, eerst niet van harte maar eenmaal door is het weer prima totdat Kim op een enorme kwal gaat staan. Het is donker en de reactie van Kim maakt een paniek in ons drieën los voor datgene wat we niet kunnen zien. "Een kwal!" roept Kim, "dat kan niet, er zijn nu geen kwallen" werp ik tegen. Kim is niet te overtuigen want ze weet kennelijk precies hoe een enorme kwal in water van acht graden voelt onder je verkleumde voet. Toch een beetje ongerust dippen we nog even door. Of het komt doordat het donker is of door de onzichtbare golve...

Zaterdag dertien december, kwart over elf is het plan. Onderweg naar Hans en Kim word ik geplaagd door een inzakkende suikerspiegel. Inge appt en hierdoor komt Hans met een dubbele boterham met pindakaas voor mij naar buiten, Kim voegt nog een banaan aan mijn noodpakket toe en later zal Inge de thee tevoorschijn toveren maar voor dat laatste zullen we eerst de 8.4 graden van het water moeten trotseren. Op de boulevard staan Eric, Esther, Jean-Pierre en Wieske al te trappelen om het water in te mogen, Francine sluit niet veel later aan. Bij het omkleden neemt Kim een afwachtende houding aan want ze vermoedt dat Jean-Pierre in zijn loopkleren wat langer nodig heeft. Eric laat zich niet tegenhouden en ligt praktisch al in het water als ik de rits van mijn jas opentrek. Jean-Pierre gaat zwemmen in zijn hardloop broek dus nu iedereen klaar is moet Kim nog beginnen met uitkleden, geen haast het is ruim zeven graden buiten. Tegen de tijd dat we allemaal in het water liggen breekt de zon door ...

Dinsdag negen december, Kim stuurt een appje of ik wil zwemmen, "Nee niet echt maar, hoe laat?". Het wordt half zeven, tenminste dan pik ik Kim op en lopen we naar de boulevard. Negen december, half zeven, donker dus. Op het strand rollen we beiden ons omkleedmatje uit en maken ons klaar voor de duik. Het is alweer afgaand water maar nog redelijk hoog en de temperatuur is 8.3 dus we zijn er zo weer uit. Een voorbijganger vraagt ons "jullie gaan toch niet zwemmen?", "jawel", "knap hoor, veel te koud voor mij", "voor ons ook zeg" ik. Het water kenmerkt zich door de bekende laffe golfjes uit Breskens, al voel je ze in het donker voordat je ze ziet. Het heeft toch wel iets rustigs zo in het donker dus we evalueren de dag, terwijl Kim ondertussen haar gezicht sproetsjt. Met z'n tweeen wordt er minder lachen, of dat moet nog komen. Na vijf minuten begint het gesprek over de tijd: K: Op hoe lang zitten we? H: Vijf minuten, vijf dertig. K: ...