Factor 50
Vrijdag negentien januari, Esther, Hans, Jean-Pierre. Kim en ik luiden het weekend in met een duik in een zonnige zee. Lucht 4, zee 5, wind 4 en zon, wat kan ons gebeuren, we kunnen uitglijden op de fiets, de wegen zijn hier en daar nog wat glad. Vooral Kim is voorzichtig, ze zegt "vorige keer ben ik zo hard gevallen dat ik alles vergeten was", "daar hoef ik niet voor te vallen" zeg ik. Het is laag water dus we koelen onze voeen al aardig af onderweg naar het water en eenmaal in het water gaat het hard met de tenen. "Lekker zo die zon", zegt Esther, "heerlijk op je tenen ook" voeg ik toe even later steek ik een paar tenen boven water om ze van de zon te laten genieten, het mag niet meer baten. Vijf graden meet Jean-Pierre en mijn horloge geeft viereneenhalve minuut aan, we raken in een euforische juichstemming want hoewel de communicatie met onze tenen volledig weggevallen is, is de redding nabij. Nog even kopje onder en dan snel eruit. "Eer